Alcalá la Real

Op het internet vind je prachtige foto´s van Alcalá la Real en met name van het kasteel dat hoog boven de stad uittoornt. Nu kan ik gewoon zo´n foto downloaden en er een verhaaltje bijschrijven wat ik uit de reisgidsen haal, maar daar vind ik niks aan. Ik wil het in het echt zien! En bovendien kan je de gasten beter informeren als je er zelf geweest bent. Nadat we het ontbijt van onze gasten hebben opgeruimd gaan we op pad. We kiezen voor een mooie route tussendoor via Priego de Córdoba. Het eerste deel is een prachtige kronkelige weg door de olijfgaarden maar opschieten doet het niet. Na Priego ligt er een splinternieuwe weg die lijkt alsof die alleen voor ons is aangelegd want er is geen auto te bekennen, dat schiet een stuk sneller op. Als we in totaal 70 kilometer hebben gereden en 75 minuten verder zijn, naderen we Alcalá la Real. Het eerste wat je ziet is inderdaad het kasteel. Hoog en droog staat het Fortaleza de la Mota. Hoe je er precies moet komen is altijd weer even zoeken hier in Spanje. Ze beginnen met een bordje maar wat straten verder is opeens het bordje verdwenen. In dit geval hebben ze een straat in het centrum afgesloten en tja dan is het zoeken naar de bordjes met Fortaleza erop. Na een paar rondjes rond het grote plein in het midden van het stadje vinden we de weg naar de top. Onze klok geeft aan dat het 1 uur is en dat betekent dat we nog een uur hebben voordat de siësta om 2 uur begint. Opschieten dan maar. Het mannetje van het informatiecentrum geeft alle uitleg en duwt een audio guide en een plattegrondje in onze handen. Om 2 uur begint de film in de kerk, roept hij nog naar ons als we naar buiten stappen. Hè, 2 uur? Hoe laat gaan de poorten dan dicht? In de zomermaanden gaan ze tussen de middag niet dicht, het blijft open tot 7 uur in de avond. Goh, we zijn helemaal verrast, komt niet vaak voor dat iets open blijft. We zijn wel blij want nu kunnen we in een lagere versnelling verder. En lager wordt het inderdaad want de weg loopt heel steil omhoog en de gladde keitjes zorgen ervoor dat van elke stap die je zet je minstens weer de helft naar beneden glijdt. Zal wel aan mijn schoenen liggen, denk ik dan als er een bruidspaar ons inhaalt. Boven aan gekomen worden we beloond met een prachtig uitzicht over de omgeving. 

Helaas staan er om het kasteel en de opgravingen een heleboel bouwmaterialen. Eigenlijk is dat helemaal niet helaas want het is juist goed dat zulke bouwwerken worden opgeknapt en bewaard voor het nageslacht maar op de foto staat het natuurlijk niet zo leuk. Ze hebben ervoor gekozen alle het nieuwe werk ook gewoon nieuw uit te laten zien. Je kan dus goed het verschil zien tussen wat er nog stond en wat er later is aangebouwd. Terwijl er een dame in Queens English in onze oren tettert vervolgen wij onze weg door het kasteel met bijgebouwen welke dateert uit de 13^de eeuw. 

Daarna nemen we een kijkje in La Iglesia Mayor Abacial waar een film wordt getoond over de geschiedenis van het fort. Ook vinden we er een maquette waar je goed kan zien hoe het er vroeger uitgezien moet hebben. Na afloop dalen we neer in het plaatsje zelf om een hapje te eten. We lopen nog het archeologisch museum in om alle voorwerpen die ze bij het kasteel hebben gevonden te bekijken en gaan daarna richting huis. Weer iets om in onze informatiemap te schrijven.

Museo Usos y Costumbres

Wisten jullie dat hartje Málaga een museum verbergt achter Calle Marqués de Larios? In de Pasillo de Santa Isabel staat een prachtig gebouw uit de 17^e eeuw. Zodra je daar de binnenpatio oploopt doven alle stadsgeluiden en kom je in een oase van rust.De verschillende kamers, verdeeld over 2 etages, laten diverse ambachten zien uit vervlogen tijden. Elke kamer heeft een ander onderwerp, zoals smederij, visserij, bodega, bakkerij, drukkerij, landbouw. Het is niet groot maar wel leuk om te zien. Entree kost 2 euro. Voor meer informatie: www.museoartespopulares.com

Informatiemap

Wat ooit begon als een mapje met 6 pagina´s waarin de dorpen om ons heen beschreven staan is inmiddels uitgegroeid tot 2 mappen met meer dan 80 pagina´s aan informatie. In het begin dachten we nog dat we gasten zouden krijgen die hier 2 dagen verblijven en dan weer door trekken naar het volgende logeeradres. Daarom ben ik gestart met een informatiemap waarin uiteraard ons eigen dorp Iznájar voor komt maar ook de directe omgeving. Inmiddels zijn we er achter gekomen dat de meeste van onze gasten hier hun hele vakantie doorbrengen, variërend van 7 dagen tot 14 dagen. Tja, en dan willen ze natuurlijk meer zien dan alleen in die 6 pagina´s beschreven staat. Elk jaar komt er wel iets bij, een stad of dorp, een natuurgebied, een attractie. Naarmate wij zelf meer ondernemen groeit de map. Gelukkig zijn er ook gasten die, als ze ergens heen gaan, voor ons informatiefolders meenemen zodat wij dat weer met anderen kunnen delen. De map is ingedeeld op afstand, te beginnen met het dichtst bij, zo kunnen gasten bepalen hoever ze die dag willen rijden. Vandaag heb ik de map helemaal up to date gemaakt en het is bijna een volwaardige reisgids geworden, compleet met plattegronden. Er staan ook wat suggesties voor autotrips in en ook een paar fiets- en wandelroutes. En bij alles staan wel wat persoonlijke tips. Dat dit gewaardeerd wordt door onze gasten blijkt wel uit het feit dat de map er altijd flink gelezen uit ziet. En dat wij ook van die map profiteren blijkt uit het aantal gasten dat nog een keer terugkomt omdat ze graag de rest, wat in de map staat, ook nog willen bekijken. Dus, voorlopig ga ik door met ontdekken, verzamelen en schrijven.

Festival de los Patios Córdobeses

Vorig jaar zijn we ook geweest en aangezien dat goed bevallen is doen we het dit jaar weer. Waar we verkeerd zijn gereden weten we niet meer maar we komen niet uit bij de parkeerplaats waar we altijd parkeren. We komen aan de andere kant van de Guadalquivir uit vlakbij de Puente Romano. We zetten de auto neer, zoeken nog naar een betaalautomaat maar vinden die niet.  Dan wandelen we over de brug zo het historisch centrum in. Langs de Mezquita is altijd druk, busladingen met mensen lopen daar achter een dametje met parasol of stok aan. We stappen door de Joodse wijk richting het moderne centrum. We drinken een café Americano op de Plaza de las Tendillas en gaan dan eerst op zoek naar een olijfwinkel. Ergens moet er een Tienda del Olivo zijn met hele lekkere olijfolie. Ik heb het adres opgezocht maar ben vergeten het mee te nemen. Volgens mij is het iets van Calle San Fran... of zo. Ach, als we langs de winkeltjes lopen vinden we het vanzelf wel. Maar Córdoba is groter dan we denken en rondom het plein zijn wel heel veel winkels. We proberen het nog te vragen aan voorbijgangers maar zo gauw je olijfolie zegt dan wijzen ze overal om zich heen want elke zaak verkoopt dat wel. Dat is niet wat we zoeken. Dan worden we verwezen naar een straat waar een winkel San Francisco heet. We stappen naar binnen en belanden in een bakkerij waar ze overigens wel heerlijke koekjes gemaakt met olijfolie verkopen. We geven het op, moeten we maar nog een keertje terug en dan met het adres. We besluiten meteen om in die omgeving waar we nu toch al zijn een paar patio´s te gaan bekijken. Tenslotte zijn we daarvoor naar Córdoba gegaan. 

In totaal zijn er zo´n 50 patio´s die meedoen. Je herkent ze aan 2 grote planten in een rode pot die bij de entree staan. Je kunt ook een plattegrondje bij de VVV halen waar 3 verschillende route´s staan uit gestippeld. Het lukt je nooit om ze alle 50 te bekijken maar een stuk of 15 is wel te doen. De ene is mooier en uitbundiger dan de andere. Je hebt kleine en soms ook hele grote patio´s waar ook muziekoptredens gehouden worden. Natuurlijk ben je nooit de enige die gaat kijken dus een beetje geduld moet je wel hebben om foto´s te kunnen maken zonder onbekenden in je lens. Ondanks ons plattegrondje zijn sommige patio´s toch nog moeilijk te vinden maar er is altijd wel een behulpzame Spanjaard die je de weg wijst of zelfs met je meeloopt. Omdat we er toevallig lopen bezoeken we ook Palacio de los Marqueses de Viana, het paleis heeft 13 patio´s elk met een ander thema, alleen doen deze niet mee met de wedstrijd mooiste patio want daar doen alleen particuliere patio´s aan mee. Net als onze maag begint te rammelen belanden we bij de patio van Bodegas de Sociedad Plateros. Wat een toeval! Hier kunnen we meteen een hapje en drankje nuttigen. Hierna slenteren we rustig richting brug. Onderweg kom ik opeens in een souvenirswinkeltje terecht, hoe kom ik daar nou verzeild?!  En laten ze daar nu hele leuke tegeltjes hebben. Ik neem er eentje mee waar het hele verhaal van: hoe maak je olijfolie op afgebeeld staat. Dit komt dan in de comedor te hangen zodat onze gasten kunnen zien hoe de olijf van de boom in olie vorm in de fles komt.

Museo Automovilístico de Málaga

Wat kan je op een regenachtige dag in Andalusië doen? Naar een museum!  We kiezen voor de automobielmuseum in Malaga. Het ligt in de stad bij de haven en is gevestigd in de oude tabaksfabriek uit 1927. Voor de deur een grote parkeerplaats waar je gratis kan staan. De entree kost € 6,50 tenzij je inwoner van Málaga bent dan krijg je korting. Op een oppervlakte van 6000 m2 vind je meer dan 90 modellen vanaf 1898 tot heden met verschillende merken zoals Hispao, Bugatti, Delage, Packard, Auburn, Rolls Royce, Bentley, Jaguar, Aston Martin, Mercedes, Ferrari en nog veel meer. Sommige auto´s zijn met een bepaald doel gemaakt. Neem nou de Delage uit 1912 met een zitje achter, speciaal voor je schoonmoeder. Of deze Helicron uit 1932, een prototype met een vliegtuigmotor. 

Een Packard uit 1939 met kogelvrij glas voor President Roosevelt. Behalve auto´s is er ook kunst te vinden. Een collectie  "vintage" mode en hoeden: Balenciaga, Schiaparelli, Givenchy, Balmain, Oleg Cassini, Dior, Chanel. En van verschillende auto-onderdelen zijn ware kunstwerken gemaakt. Een rondje langs alle auto´s neemt ongeveer 2 uur in beslag. Elke zondag wordt er een rondje door het museum met een aantal auto´s gereden. Dat vroeger de auto´s geen stuurbekrachting en een grote draaicirkel hebben dat kunnen we ter plekke mee maken want de auto die een rondje rijdt pakt in de bocht een betonnen pilaar mee. Zonde, nu zit er een deuk in de bumper van de Peugeot uit 1938. Al met al een leuk museum wat ook zeker kinderen zal aanspreken.

Water

Als je in de nacht met je mond open snurkt dan krijg je een droge keel. In je onderbroek in het donker naar de keuken om wat drinken te halen. En dan......stap met je blote voeten in een kleddernatte keuken. Nou, meteen goed wakker! Als het licht aan gaat zien we dat de vloer bedekt is met een laagje water. Waar komt dat vandaan? Dweil pakken, de water hoofdkraan dichtdraaien en alles droog maken. Terug naar bed. Na een uurtje toch weer even kijken. Weer de keukenvloer onder water. Weer dweilen en daarna terug naar bed. Na een uur er weer uit want straks loopt het water de woonkamer in. Dit proces herhaalt zich totdat het licht wordt. Het is een raadsel! Als we lekkage hebben dan moet toch het water stoppen als de hoofdkraan dicht is. We gaan buiten op onderzoek uit. Vlak achter ons huis horen we water stromen. Het geluid komt onder het betonnen vloertje achter de keuken vandaan. We halen opgelucht adem. De keukenvloer hoeft er niet uitgedrild te worden, de muren hoeven niet opengebroken te worden om het lek te gaan zoeken. En het is ook niet ons probleem maar het probleem van het waterbedrijf want het is de leiding buiten. Gauw bellen! Voor Spaanse begrippen staan de watermannen snel voor de deur. We leggen uit dat het dweilen is met de kraan open.  Er komt een aggregaat uit de auto en een grote drilboor. Binnen no time ligt het betonnen vloertje eruit. En ja hoor, daar zit het lek. Het lijkt wel een fontein zo spuit het water eruit. Nieuwe koppelstuk erop en over is het waterballet. Pfff, nu alles laten drogen. Wel één voordeel: alle keukenkastjes zijn weer helemaal schoon gespoeld!

Een kapot gedrilde achtergang is natuurlijk ook niks en daarom willen we meteen aan de slag om het dicht te maken. Nee, nee, schud het watermannetje als hij ziet wat we willen doen. WIJ maken het gat dicht maar niet deze week, we komen volgende week terug met wat cement, legt hij uit. Wij zijn wat sceptisch, komen ze echt terug? Zitten we niet weken met een gat waar, als het regent, water in spoelt en dan ook weer in onze keuken terecht komt? Het watermannetje ziet de ongeloof in onze ogen en verzekert ons dat ze echt terug komen. Ja, jullie geloven het niet, en wij eerlijk gezegd ook niet totdat het echt gebeurde. Na een week heeft het waterbedrijf een laag cement op ons gat gestort. En alles ziet er weer uit  zoals het was. Is dit nu de normale gang van zaken? We kunnen ons niet herinneren dat toen zoiets bij de buurman gebeurde ze ook zijn cement hebben dicht gemaakt. Of is dit extra service omdat het watermannetje samen met Rob op de sportschool zit?

Spaanse logica

Spaanse logica zijn 2 woorden die eigenlijk niet aan elkaar te koppelen zijn. Je hebt logica en je hebt Spaans maar bij elkaar kan niet. Het nu volgende verhaal is misschien een beetje verwarrend maar ik kan het niet duidelijker vertellen omdat het nu eenmaal op z´n Spaans verloopt.

Ooit eens, nog voordat we dit huis kochten, werd ons verteld dat de weg, die voor onze deur loopt, verhard gaat worden. De kosten hiervan zullen verdeeld gaan worden tussen de gemeente, de Junta de Andalucía en de bewoners. Elk huis levert een bijdrage van ongeveer € 1500,00. Iedereen was bereid mee te betalen. Maar....er gebeurde jaren helemaal niets.En dan op een dag verschijnt er een grote schuiver die de weg glad gaat maken, daarna komt er een wals die alles aanstampt. Opeens verschijnt er een graafmachine die een geul langs de weg gaat graven en alle aarde die daaruit komt wordt midden op de pas gewalste weg gedaan. Huh? Eerst glad strijken en daarna weer hobbelig maken? Wat blijkt: net op het moment dat de wegmannen aan de slag gaan komen ook de watermannen tot de conclusie dat de waterleidingen vernieuwd moeten worden. Na 2 weken leidingen vernieuwen en de geulen weer dichtgooien zijn ze weg en komen de wegmannetjes terug. Er wordt weer opnieuw gewalst want de weg is door het graven weer hobbelig geworden. Daarna wordt er een fijne witte grind gestort, vervolgens de wals erover. Dan wordt er weer een laag witte grind gelegd. Weer de wals erover. Dan wat fijne rode grind, vervolgens de wals erover. Dan een sproeiwagen met water erover, vervolgens weer de wals en dan herhaalt de rode laag zich nog 2 keer en de sproeiwagen ook nog 2 keer. Deze klus wordt door 2 mensen gedaan. Eentje die met de vrachtwagen grind heen en weer rijdt en eentje die of met de schuiver of met de wals rijdt. Dat betekent dat wanneer de één met de grindwagen onderweg is om een nieuwe lading te halen de ander rustig zijn sigaretje rookt, zijn bammetjes opeet, een dutje doet, een telefoontje pleegt........Onnodig te vermelden dat dit zo al 5 weken in beslag neemt. Ondertussen is de weg 50 cm verhoogd met het gevolg dat onze Spaanse buren nu niet meer hun garage met de auto in kunnen, zo steil is dat geworden. En welke weg hebben ze nu gedaan? Vanaf de brievenbussen bovenaan door naar de rivier en dan linksaf tot en met het eerste huis. Bij huis nummer 2 stoppen ze bij de witte laag en niet de rode lagen erna. Huis nummer 3 en 4 krijgen helemaal niets. En wij? Wij en onze buren naast ons krijgen ook niets want ze hebben vanaf de rivier de weg naar rechts, dat is naar ons toe, alleen een beetje witte grind gestort tot onze buren, niet tot en met. We hebben nog een paar keer gevraagd waarom niet de hele weg wordt gedaan maar dan worden er alleen schoudertjes opgehaald. Wij hebben hier met alle buren regelmatig met verbazing naar gekeken maar niemand begrijpt het. En wie betaald voor deze grap? Nee, niet de gemeente. Nee, ook niet de Junta. Op een groot bord staat met koeieletters: De EU!! Je kan je hier druk om maken maar dat helpt niet. We zijn nog gaan vragen bij de Ayuntamiento maar ook daar gaan de schoudertjes omhoog. En dat niet de hele weg is gedaan, ach.......en dat maar 2 huizen nu een gladde weg voor de deur hebben, ach..... We troosten ons met de gedachten dat in ieder geval onze gasten een gladde weg naar beneden hebben gekregen. Het laatste stuk naar ons huis is helemaal niet zo slecht want dat hebben wij ooit eens zelf volgestort met grind. We vragen ons wel af als er een keer een flinke regenbui komt of dan niet alle modder uit de olijfgaard over de nieuwe weg stroomt. En dan is al het EU geld weggespoeld!

Snoeien

Vandaag ga ik maar eens met de tip van E&C aan de slag. De palmbomen nog proberen te redden door de onderste bladeren eraf te halen. Wie weet redden ze het nog. Het klopt dat wij net uitgerekend een soort palm (Phoenix Canareis) hebben gekozen die hooguit -5 graden kan hebben. Dat wisten we wel, alleen we wisten niet dat het hier ook veel kouder kan worden. En aan al diezelfde palmbomen in de omgeving te zien heeft niemand dat gedacht. We zijn niet geheel palmloos hoor. Gelukkig hebben we ook nog een andere soort in de tuin staan. De Chamaerops humilis kan blijkbaar wel tegen de kou want die ziet er nog mooi uit. Het nadeel van deze palmsoort is dat hij veel langzamer groeit en de prijs is hoger. Maar als hij sterker is en alles overleefd dan staat dat natuurlijk niet in verhouding. Eerst proberen onze armzalige boompjes te redden. Middenin de kern bespeur ik nog groene bladeren en dat geeft hoop. We zullen zien wat die doet. 

Nu ik toch met mijn snoeischaar door de tuin loop geef ik meteen alle planten een knip en scheerbeurt. De lavendel die er erg verdroogd uit ziet knip ik tot de bodem. Geen idee of daar nog wat groens aan gaat komen. De schaar gaat verder ook in de oleanders en de grassen maar dat is een standaard klus in het voorjaar voor deze planten. Blijven alleen nog alle kale potjes over. Volgende week richting tuincentrum om tig geraniums te kopen. Klinkt misschien erg oubollig maar een geranium brengt hier het meeste waar voor je geld. Ze zijn niet duur en blijven het hele gastenseizoen bloemen dragen. Mits je natuurlijk de dooie bloempjes eruit haalt. Daar heb ik geen tijd voor maar er zijn altijd gasten die het niet kunnen laten om aan de uitgebloeide stengeltjes te plukken!

Palmen

Onze hele tuin is ingericht, overal boompjes en plantjes. En toch moeten we weer naar het tuincentrum. En waarom? Afgelopen winter was een droge winter met strak blauwe luchten en volle zon. Maar zo gauw de zon achter de berg was verdwenen werd het koud. En niet zomaar koud maar echt heeeeel koud. We zijn wel gewend om -5 graden in de nacht te hebben en zo ook onze planten. Gevoelige planten zoals de jasmijn en bananenplant overwinteren altijd al onder het afdakje want daar is elke graad onder 0 al te veel voor. De rest kan het wel hebben. En dan opeens, zonder aankondiging, zakt het kwik in de nacht van 12 op 13 februari naar -12 graden. Ja, en dat is te koud voor sommige planten. De sinaasappelboom en bananenplant begeven het, afdakje of niet. De cactus bevriest en de palmbomen sterven af. Al onze goede zorgen ten spijt, in 1 nacht leggen deze planten het loodje. Behalve deze koude nacht is er ook haast geen regen gevallen de afgelopen maanden. En zonder water kunnen sommige planten ook niet ondanks dat het winter is. De lavendel is helemaal uitgedroogd en ook in de hebe zit niet veel leven meer. We wilden wel water geven maar iedereen raadde het ons af want de wortels zullen bevriezen als het in de nacht gaat vriezen. Ja oké, daar gaan de planten dood van maar nu zijn ze ook dood maar dan van de droogte. Zit niets anders op dan weer naar het tuincentrum te gaan. Nog voordat we bij het tuincentrum arriveren zien we al uit de verte dat alle palmen in de kwekerij ook dood zijn. Rijen met honderden palmen geheel bruin geworden. Ook het gedeelte wat overdekt is ziet er troosteloos uit met al die afgestorven planten. Gelukkig staan er nog wel wat fruitbomen die er goed uitzien, ze staan allemaal net in de knop. We besluiten een paar te halen, twee pruimenbomen, één nectarine en één abrikoos. En de palmen? Ik ben bang dat we hier voorlopig geen nieuwe palmen kunnen aanschaffen.

Zwembad klaar

Hé wat is dat nou? Het lijkt wel of alle voegen tussen de kleine zwembadtegeltjes blauw/groen zijn geworden. Bij nadere inspectie blijkt dat alle voegen zijn aangetast. Sterker nog tussen een heleboel tegeltjes zit helemaal geen voegsel meer. Hebben wij weer !! We doen eens navraag bij anderen die ook een zwembad hebben maar de meeste kijken ons verbaasd aan. Als we op internet zoeken dan blijkt het toch wel normaal te zijn. Iedereen moet zijn voegen van het zwembad vernieuwen na een jaar of 7. Hangt een beetje van af hoeveel chemicaliën er gebruikt zijn. Dit tast namelijk het voegsel aan. Wij weten dat bij ons zwembad ladingen chloortabletten zijn gebruikt. Het onderhoud is namelijk door de vorige eigenaar uitbesteed aan onze huidige buurman. En deze man is liever lui dan moe. Het gevolg is dat hij het niet schoonmaakte met de stofzuiger enzo maar gewoon ladingen chemicaliën in het water gooide. Wat de oorzaak dan ook is, het doet niets af aan het feit dat we het hele zwembad weer moeten voegen. Nadat de laatste gasten zijn weggegaan hebben we alle water eruit laten lopen. Voordat we gaan voegen moeten natuurlijk de aangetaste voegen schoon gemaakt worden. Met een kleine schroevedraaier pulken we alle resterende voegsel tussen de tegeltjes vandaan. Geen leuk werkje en ook niet iets wat je uren achter elkaar kunt doen. Gelukkig hebben we weken met mooi zonnig weer dus het is geen straf om buiten te werken. Nadat alle voegen netjes schoon gemaakt zijn komt het voegsel in beeld. In totaal smeren we 40 kg voegsel uit. En dan poetsen geblazen. Nu is het zwembad klaar. Joepie!! 

Ook hebben we meteen het probleem verlichting aangepakt. Het zwembad heeft 2 onderwaterlampen die al kapot waren toen we hier kwamen wonen. Het verhaal gaat dat er een overstroming is geweest en het pomphuis helemaal onder water heeft gestaan. De transformator van de lampen zit daar ook. Water en elektriciteit is geen goede combinatie vandaar dat ze het niet meer doen. Nu is het zwembad leeg en hét moment om dat probleem op te lossen. Op internet hadden we al gezien dat die speciale lampen niet goedkoop zijn maar we zijn toch naar een speciaalwinkel in Antequera gegaan. Omdat we geen verstand van elektriciteit  hebben  komt de man van de winkel om het te installeren. Hij begint eerst met het vervangen van de kapotte lampen. Eindelijk hebben we eens een keer geluk. De lampen zijn vervangen en ze doen het !! De oude transformator is dus gelukkig nog in orde, dat scheelt weer een hoop euri. Als het voegsel straks goed is doorgehard dan gaan we beginnen met het vullen. En dan is het zwembad weer helemaal klaar voor het zwemseizoen !

Pompoenen

Het leek me zo leuk om met halloween een grote oranje pompoen te hebben staan. En een grote schaal met kleine verschillende pompoenen staat ook heel decoratief in de herfst en winter. Als je dit wilt moet je vroeg in het jaar beginnen. De zaadjes worden eerst in de kas ontkiemd, dit is al ergens in april. Als het kleine plantjes zijn dan kan je ze uitzetten in de volle grond. Een pompoenplant neemt aardig wat ruimte in met zijn lange slierten. Dus een flinke lap grond is wel noodzakelijk. Ik weet nog dat onze overburen in Zwijndrecht ook een keer kwistig met zaadjes van pompoenen in het rond hadden gestrooid met het gevolg dat hun hele tuin helemaal overwoekerd werd met de lange tentakels van de plant. We hebben nog lege plekken onder de olijfbomen en aangezien de olijven pas in januari worden geplukt kunnen nu daar wel de pompoenen in alle rust groeien. Heel de zomer hebben we ze verwend met een plons water maar erg veel vruchten komen er niet aan. Ergens in augustus zien de planten er erg armetierig uit, de blaadjes worden dor door de zon. De paar pompoenen die er aan zitten groeien ook niet erg hard. En tegen de tijd dat het halloween is zit er geen pompoen aan die maar enigszins de grootte heeft van een hoofd. Natuurlijk kan ik in de winkel een grote oranje kopen maar het is juist zo leuk om ze zelf te kweken. Helaas, dit jaar zijn de pompoenen mislukt op een paar kleine decoratieve na. Volgend jaar weer proberen!

Afdakje

Als je denkt dat we ooit klaar zijn met klussen dat heb je het mis. Er zijn altijd wel dingen om te doen. Sommige dingen moeten en andere dingen willen we. Zo ook een afdakje boven de woonkamerdeur. Echt noodzakelijk is het niet, maar het houdt wel de regen van de voordeur weg en we vinden het ook leuk staan. Eerst een houten frame tegen de muur bevestigen en daarna een dakje maken. Er zijn verschillende mogelijkheden om het te bedekken. Wij kiezen voor dakpannen omdat het in stijl is met de rest van de afdakjes en overkappingen. Het enige nadeel van dakpannen is dat het nogal een gewicht heeft. Eerst van die terracotta broodjes, dan een laag cement en dan nog met cement de dakpannen vastzetten. De vraag is of het houten frame zo’n gewicht wel houdt en of de schroeven waarmee dat frame aan de muur zit wel zo blijft zitten. Om het wat lichter te maken gebruiken we de terracotta broodjes niet, dat scheelt al een paar kilo. Er moet natuurlijk wel een ondergrond voor de dakpannen komen. We kopen een rol bamboe en bevestigen dat als eerste. Daarna een laag cement op de bamboe. Als dat hard is kunnen de dakpannen erop gemetseld worden. Een likje latex over het grijze cement en het afdakje is klaar. Nu maar hopen dat het toch niet te zwaar is geworden en straks naar beneden komt zeilen.

Dakgoot

Oude huizen hier hebben vaak geen dakgoot. Waarschijnlijk regende het vroeger nooit. Maar nu kan het toch behoorlijk gieten en dan is een dakgoot toch eigenlijk wel noodzakelijk. In het begin hebben we meteen een dakgoot aan het einde van het dakterras bevestigd omdat anders het terras van onze gastenkamer Adelfa daaronder een lading water krijgt. Maar verder dan die paar meter zijn we nooit gegaan. Als je een dakgoot gaat aanleggen krijg je altijd meteen de vraag: wat voor soort materiaal. De buurman raadde ons meteen kunststof af want dat trekt door de zon helemaal krom. Die van hem is al zo krom dat het water overal tussendoor lekt. Zelf vinden wij een dakgoot op een oude cortijo helemaal niet passen maar als er dan toch eentje moet komen dan eentje die niet opvalt. En dan kom je toch uit op de kleur wit. En wit is dan toch kunststof. Bij de bouwmarkt valt het ons meteen al op dat het heel slap materiaal is en dat is zeker niet bestendig tegen de enorme UV straling en hitte. En dan komen we bij een winkel terecht die degelijk materiaal aan projecten en aannemers verkoopt. De dakgoten die zij verkopen zijn van goede kwaliteit maar natuurlijk hangt daar een ander prijskaartje aan. We besluiten toch voor kwaliteit te gaan en zijn nu bezig het hele huis van dakgoten te voorzien. Achter de bijkeuken en de achterkant van het gastengedeelte is klaar. We plaatsen hier en daar ook nog een watercontainer zodat we wat van het regenwater kunnen opvangen en bewaren om de plantjes water te geven. Zo, nu nog 30 meter te gaan.

Nieuwe tolweg geopend

De nieuwe tolweg wordt morgen opengesteld, staat er in de krant van donderdag. Aangezien we toch naar de kust gaan kunnen we het meteen uitproberen. De nieuwe weg, de AP-46, begint op de A45 ter hoogte van het dorpje Villanueva de Caucho en gaat dan dwars door de bergen heen schuin richting Benalmádena. De ideale weg voor onze gasten om snel naar het vliegveld te gaan. Wij sorteren netjes voor om de nieuwe weg uit te proberen maar vlak voor de afslag staat er een mannetje te zwaaien en te wijzen dat de weg nog niet open is. Huh? Het is toch vrijdag? Weer typisch Spaans natuurlijk. Helaas, we moeten nog gewoon de A45 nemen en via de ringweg van Malaga door naar Torremolinos en dan naar Benalmádena. Op de terugweg gaan we het weer proberen, tenslotte is het dan al bijna avond. En ja hoor, de nieuwe tolweg is open. De weg laat de drukte van de voorsteden van Malaga én Malaga zelf, langs de kust liggen en gaat schuin naar boven, richting Antequera. Het ziet er allemaal netjes uit, op sommige stukken zelfs 5 baans, of zeg je dan 10 baans. De vangrails blinken je tegemoet, in de bochten zitten ledjes in het asfalt en hier en daar een verdwaalde lantaarnpaal. De bergwanden zijn verstevigd met enorme rotsblokken. Het traject van 24,5 kilometer heeft 6 tunnels en 17 viaducten. Dit alles heeft zo’n slordige 370 miljoen euro gekost en dat moet via tol weer terug in de kas komen. Op het eind van de weg zijn de tolhuisjes. Als we het raampje naar beneden draaien legt een lachende tolbediende uit dat we vandaag gratis over de tolweg mochten en hij zei het op een manier alsof hij persoonlijk voor ons de tol had betaald. Nou, we bedanken hem hartelijk. Wij zijn zeer te spreken over deze nieuwe weg en zullen het best vaak gaan gebruiken want dit is de kortste en snelste manier om naar het vliegveld en ook naar mijn vader te gaan. Op dit moment is de afslag naar het vliegveld vanaf deze weg nog niet open maar zo gauw dat wel is maken we voor onze gasten een nieuwe routebeschrijving.

Museum in Rute

Het eerst volgende stadje bij ons vandaan is Rute, zo’n 20 minuten rijden. Het plaatsje zelf ziet er niet echt aantrekkelijk uit maar het heeft toch wel wat leuke bezienswaardigheden. Een daarvan is Museo del Jamon. Natuurlijk kom je binnen via de slagerij. Als wij te kennen geven dat we graag het museum er achter willen zien, wordt het licht voor ons aan gedaan. Alles wat te maken heeft met de bereiding van ham staat mooi uitgestald. 

Tegenover het hammuseum zit een anijsmuseum. Ook hier is duidelijk te zien dat de familie trots is op hun product. Alles wat met de familie te maken heeft staat uitgestald in de vele vitrines. Er naast zit ook de destilleerderij waar ze de anijslikeur maken. Kom proeven, wordt er naar ons geroepen. Nou, als er één drankje is wat ik niet lust dan is het een anijsdrankje. De gratis aangeboden ouzo bij de Griek krijg ik ook nooit door mijn keel. Maar goed. We gaan gewoon proeven. Je weet nooit. Voor ons staat een grote kast met een enorme hoeveelheid verschillende soorten anijsdrankjes. Welke wil je proeven? Ik zie aardbeien, chocola, kersen, koffie en nog veel meer. Ik wil ze wel allemaal proeven. Maar na een paar geproefd te hebben laat ik dat uit mijn hoofd want de alcohol stijgt naar mijn hoofd. Natuurlijk willen we een fles mee naar huis nemen maar de keus is moeilijk. De verschillende smaakjes zijn heerlijk. Je moet het goed gekoeld drinken. En die vieze anijssmaak is nergens te bekennen. Enthousiast vertellen we de man, die ons geduldig weer een nieuw glaasje inschenkt, dat hij deze drankjes in Nederland moet gaan verkopen. Hij kijkt ons een beetje sceptisch aan. Nee, zegt hij lachend, het is niet eens in heel Spanje te koop, alleen in Andalusië. We kunnen het gewoon niet geloven. Zulke drankjes zouden toch over de hele wereld verkopen? Nou, misschien moeten we het een andere keer met deze man over exporteren hebben, als hij over zijn bescheidenheid heen is. 

Douche

De badkamer van onze gastenkamer Olivo op de bovenste etage is later aangelegd. Er moest op de verdieping een afvoer komen voor het toilet en de douche. Direct een pijp naar beneden aanleggen is niet mogelijk want dan komt die midden in de onder gelegen comedor uit. Ze hebben daarom afvoerpijpen in een bocht van 90 graden in het enigszins verlaagde plafond van de comedor gemaakt. Plus nog dat de afvoerpijpen hier in Spanje een kleine diameter hebben zorgt ervoor dat het water van de douche niet meteen wegstroomt. Niets aan de hand als je je even afspoelt. Maar als je lang onder de douche staat dan ontstaat er een waterballet. Sommige gasten houden ervan om lekker lang onder de douche te staan en dan kunnen wij achteraf met de dweil door de kamer. Nu komt daar een einde aan want het doucheplateau wordt verlengd en er komt een hogere drempel voor. Gelukkig hebben we in de garage nog wat extra douchetegeltjes liggen. Een kwakje cement onderin, tegeltjes erop lijmen, tegeltjes voegen en klaar is de douche. Zo, nu hoeft er niet meer gedweild te worden.

Tetería

De eerste tetería die ik ooit ontdekte was in de stad Córdoba. Inmiddels ben ik er achter dat ze in elke grote stad te vinden zijn. Voor degene die zich afvragen wat in hemelsnaam een tetería is volgt een korte uitleg. De tetería is een theehuis, eigenlijk de tegenhanger van de cafetaria waar koffie gedronken wordt. In een tetería drinkt men allerlei soorten thee: rode, groene, zwarte, witte en dan nog de verschillende smaken zoals vanille met chocolade of aardbeien met munt. Daar past dan ook een zoet gebakje bij of een gevuld flensje. De inrichting is geheel in Marokkaanse stijl. De ene nog uitbundiger dan de andere. Sommige serveren ook nog wat Marokkaanse hapjes of soms zelfs hele maaltijden. Op de tafels staat altijd een waterpijp. Ook daarvoor zijn verschillende smaken pijptabak te krijgen. In Spanje mag in de horeca binnen niet gerookt worden dus ik begrijp niet waarom de waterpijpen dan wel mogen. Maar afijn, ze zien er in ieder geval heel leuk uit. Als je in Granada door de calle Calderería Neuva loopt dan zitten er wel 10 tetería’s op een rijtje. Een keertje zijn we bij Las Cuevas naar binnen geweest. Wat we daar in de kelder aantroffen was wel heel bijzonder. De meeste tetería’s hebben wel gekleurde kussentjes en een paar kleden. Maar hier was de hele ruimte gevuld met spulletjes die je in al die Marokkaanse winkeltjes kan kopen. De een zal het kitsch vinden en de ander prachtig. Ik behoor in ieder geval tot de laatste categorie. Je waant je even in een andere wereld.

De kathedraal van Granada

Wie denkt dat Granada alleen het Alhambra heeft die zit er helemaal naast. Granada heeft zoveel mooie gebouwen. Niet altijd verraadt de buitenkant wat er aan de binnenkant te zien is. Neem nou de kathedraal bijvoorbeeld. Aan de buitenkant niet zo ontzettend bijzonder maar wacht totdat je binnen bent. Dan weet je niet wat je ziet. Zo prachtig! En zo groot! Enorme hoge plafonds met grote orgels erin. Overal beelden en versieringen. Veel pracht en praal. Absoluut waard om een kijkje te nemen. 

Rondom de kathedraal is ook genoeg te zien en te doen. Er staan kraampjes met allerlei soorten thee en kruiden. Daar achter is de Alcaicería, voorheen was het een oude Moorse zijdemarkt maar nu zit het vol met souvenirshops en Marokkaanse winkeltjes. Dan is er een groot plein met terrasjes die, zeker op zondag, gezellig vol zitten. En aan de andere kant van de kathedraal zitten vaak muzikanten te spelen. Wij hebben daar een tijdje gezeten en geluisterd naar het gitaarspel van Jutta Kay y Fransé La Frato. Na afloop hebben we de cd Rumbitas y Flamenco van die twee gekocht zodat we thuis nog verder kunnen genieten.

Alhama de Granada

Hier zijn we al eens geweest maar dat is geen reden om niet nog een keer te gaan kijken. Het is zo’n leuk gemoedelijk dorpje met een unieke ligging daarboven de kloof. De vorige keer overigens hebben we wel een rondgang door het historisch gedeelte van het dorp gedaan maar geen wandeling door de kloof. En dat laatste dat willen we nu wel doen. We glijden gewoon over een paadje naar beneden de kloof in en wandelen over de camino de Los Angeles langs een paar ruïnes. Heel mooi allemaal. We kijken hoe een boer helemaal beneden bij het water zijn moestuin onderhoudt en vragen ons af hoe hij elke keer met alle spullen daar moet komen. We hebben allang gemerkt dat Spanjaarden niet zo gauw ergens mee zitten. Ze frommelen hun auto’s door de smalste straatjes en kruipen de steilste hellingen op ook al zijn ze in de 80. En dan de dames op hun hoge hakjes over de keitjes. Nee, daarbij vergeleken ben ik een echte muts met hoogte-, engte- en dieptevrees. Een Spanjaard lijkt deze angsten niet te kennen.

Er zijn diverse wandelingen in de kloof te maken maar aangezien ze nogal vermoeiend zijn bewaren we de andere routes voor de volgende keer. Na op een terras bijgetankt te hebben gaan we nog net voor sluitingstijd het toeristeninformatiepunt binnen. Daar wordt ons gevraagd of we soms geïnteresseerd zijn om de grotten te bekijken. Natuurlijk zijn we dat. En zo hobbelen we achter de gids aan naar de Mazmorras. Het verhaal is dat de grot eerst als opslagplaats voor graan werd gebruikt. Later werd de grot als gevangenis gebruikt. En nu worden er af en toe optredens gegeven. Als we de andere gebouwen ook willen bekijken aan de binnenkant dan moeten we op zaterdag terug komen want dan zijn er rondleidingen.

Ook weer iets om voor terug te komen.

Aangezien we nu aan de kant van het dorp staan waar de Escalerillas del Diablo zijn dalen we af naar beneden. Het stukje rondom het bruggetje is prachtig.  Na afloop gaan we weer terug naar het terras. Onze vochtvoorraad moet hoognodig bijgevuld worden. Op de terugweg besluiten we om een rondje om het stuwmeer Embalse de los Bermejales te maken. Een mooie tocht maar ons stuwmeer (van Iznájar) is toch vele malen mooier.

Schoorsteen

Misschien een beetje raar om een schoorsteen dicht te metselen maar wij gebruiken die niet. De vorige Spaanse eigenaren kookten in de garage en daarom hebben ze daar een grote openhaard gemaakt. Wij zijn dat niet van plan. Helemaal weghalen willen we ook niet want stel je voor dat je ooit van die garage een appartement wil maken, dan zou een openhaard erin toch wel heel leuk zijn. Voorlopig blijft de garage gewoon een garage, een opslag voor allerlei spullen. Alleen die spullen willen we wel droog houden. We hebben al gemerkt dat als het regent dan slaat de wind de regen via de bovenste openingen naar beneden. Niet handig en al helemaal niet als je het openhaardhout daar wil opslaan. Nu ligt al het hout buiten met een zeiltje erover heen. Dit werkt meestal prima maar soms waait het zeil eraf of wij vergeten het goed toe te dekken en dan is het hout nat. Als we een voorraadje ook in de garage leggen dan weten we tenminste zeker dat we droog hout hebben op het moment dat onze haard aangaat of als de gasten een haardvuurtje willen. Tenslotte staat in de gasten comedor ook een houtkachel. En daarom wordt nu de schoorsteen in de garage daarboven dicht gemetseld. En mochten we daar ooit weer een vuurtje willen stoken dan zijn die steentjes er zo weer uit geslagen.