Water

Als je in de nacht met je mond open snurkt dan krijg je een droge keel. In je onderbroek in het donker naar de keuken om wat drinken te halen. En dan......stap met je blote voeten in een kleddernatte keuken. Nou, meteen goed wakker! Als het licht aan gaat zien we dat de vloer bedekt is met een laagje water. Waar komt dat vandaan? Dweil pakken, de water hoofdkraan dichtdraaien en alles droog maken. Terug naar bed. Na een uurtje toch weer even kijken. Weer de keukenvloer onder water. Weer dweilen en daarna terug naar bed. Na een uur er weer uit want straks loopt het water de woonkamer in. Dit proces herhaalt zich totdat het licht wordt. Het is een raadsel! Als we lekkage hebben dan moet toch het water stoppen als de hoofdkraan dicht is. We gaan buiten op onderzoek uit. Vlak achter ons huis horen we water stromen. Het geluid komt onder het betonnen vloertje achter de keuken vandaan. We halen opgelucht adem. De keukenvloer hoeft er niet uitgedrild te worden, de muren hoeven niet opengebroken te worden om het lek te gaan zoeken. En het is ook niet ons probleem maar het probleem van het waterbedrijf want het is de leiding buiten. Gauw bellen! Voor Spaanse begrippen staan de watermannen snel voor de deur. We leggen uit dat het dweilen is met de kraan open.  Er komt een aggregaat uit de auto en een grote drilboor. Binnen no time ligt het betonnen vloertje eruit. En ja hoor, daar zit het lek. Het lijkt wel een fontein zo spuit het water eruit. Nieuwe koppelstuk erop en over is het waterballet. Pfff, nu alles laten drogen. Wel één voordeel: alle keukenkastjes zijn weer helemaal schoon gespoeld!

Een kapot gedrilde achtergang is natuurlijk ook niks en daarom willen we meteen aan de slag om het dicht te maken. Nee, nee, schud het watermannetje als hij ziet wat we willen doen. WIJ maken het gat dicht maar niet deze week, we komen volgende week terug met wat cement, legt hij uit. Wij zijn wat sceptisch, komen ze echt terug? Zitten we niet weken met een gat waar, als het regent, water in spoelt en dan ook weer in onze keuken terecht komt? Het watermannetje ziet de ongeloof in onze ogen en verzekert ons dat ze echt terug komen. Ja, jullie geloven het niet, en wij eerlijk gezegd ook niet totdat het echt gebeurde. Na een week heeft het waterbedrijf een laag cement op ons gat gestort. En alles ziet er weer uit  zoals het was. Is dit nu de normale gang van zaken? We kunnen ons niet herinneren dat toen zoiets bij de buurman gebeurde ze ook zijn cement hebben dicht gemaakt. Of is dit extra service omdat het watermannetje samen met Rob op de sportschool zit?

Spaanse logica

Spaanse logica zijn 2 woorden die eigenlijk niet aan elkaar te koppelen zijn. Je hebt logica en je hebt Spaans maar bij elkaar kan niet. Het nu volgende verhaal is misschien een beetje verwarrend maar ik kan het niet duidelijker vertellen omdat het nu eenmaal op z´n Spaans verloopt.

Ooit eens, nog voordat we dit huis kochten, werd ons verteld dat de weg, die voor onze deur loopt, verhard gaat worden. De kosten hiervan zullen verdeeld gaan worden tussen de gemeente, de Junta de Andalucía en de bewoners. Elk huis levert een bijdrage van ongeveer € 1500,00. Iedereen was bereid mee te betalen. Maar....er gebeurde jaren helemaal niets.En dan op een dag verschijnt er een grote schuiver die de weg glad gaat maken, daarna komt er een wals die alles aanstampt. Opeens verschijnt er een graafmachine die een geul langs de weg gaat graven en alle aarde die daaruit komt wordt midden op de pas gewalste weg gedaan. Huh? Eerst glad strijken en daarna weer hobbelig maken? Wat blijkt: net op het moment dat de wegmannen aan de slag gaan komen ook de watermannen tot de conclusie dat de waterleidingen vernieuwd moeten worden. Na 2 weken leidingen vernieuwen en de geulen weer dichtgooien zijn ze weg en komen de wegmannetjes terug. Er wordt weer opnieuw gewalst want de weg is door het graven weer hobbelig geworden. Daarna wordt er een fijne witte grind gestort, vervolgens de wals erover. Dan wordt er weer een laag witte grind gelegd. Weer de wals erover. Dan wat fijne rode grind, vervolgens de wals erover. Dan een sproeiwagen met water erover, vervolgens weer de wals en dan herhaalt de rode laag zich nog 2 keer en de sproeiwagen ook nog 2 keer. Deze klus wordt door 2 mensen gedaan. Eentje die met de vrachtwagen grind heen en weer rijdt en eentje die of met de schuiver of met de wals rijdt. Dat betekent dat wanneer de één met de grindwagen onderweg is om een nieuwe lading te halen de ander rustig zijn sigaretje rookt, zijn bammetjes opeet, een dutje doet, een telefoontje pleegt........Onnodig te vermelden dat dit zo al 5 weken in beslag neemt. Ondertussen is de weg 50 cm verhoogd met het gevolg dat onze Spaanse buren nu niet meer hun garage met de auto in kunnen, zo steil is dat geworden. En welke weg hebben ze nu gedaan? Vanaf de brievenbussen bovenaan door naar de rivier en dan linksaf tot en met het eerste huis. Bij huis nummer 2 stoppen ze bij de witte laag en niet de rode lagen erna. Huis nummer 3 en 4 krijgen helemaal niets. En wij? Wij en onze buren naast ons krijgen ook niets want ze hebben vanaf de rivier de weg naar rechts, dat is naar ons toe, alleen een beetje witte grind gestort tot onze buren, niet tot en met. We hebben nog een paar keer gevraagd waarom niet de hele weg wordt gedaan maar dan worden er alleen schoudertjes opgehaald. Wij hebben hier met alle buren regelmatig met verbazing naar gekeken maar niemand begrijpt het. En wie betaald voor deze grap? Nee, niet de gemeente. Nee, ook niet de Junta. Op een groot bord staat met koeieletters: De EU!! Je kan je hier druk om maken maar dat helpt niet. We zijn nog gaan vragen bij de Ayuntamiento maar ook daar gaan de schoudertjes omhoog. En dat niet de hele weg is gedaan, ach.......en dat maar 2 huizen nu een gladde weg voor de deur hebben, ach..... We troosten ons met de gedachten dat in ieder geval onze gasten een gladde weg naar beneden hebben gekregen. Het laatste stuk naar ons huis is helemaal niet zo slecht want dat hebben wij ooit eens zelf volgestort met grind. We vragen ons wel af als er een keer een flinke regenbui komt of dan niet alle modder uit de olijfgaard over de nieuwe weg stroomt. En dan is al het EU geld weggespoeld!

Snoeien

Vandaag ga ik maar eens met de tip van E&C aan de slag. De palmbomen nog proberen te redden door de onderste bladeren eraf te halen. Wie weet redden ze het nog. Het klopt dat wij net uitgerekend een soort palm (Phoenix Canareis) hebben gekozen die hooguit -5 graden kan hebben. Dat wisten we wel, alleen we wisten niet dat het hier ook veel kouder kan worden. En aan al diezelfde palmbomen in de omgeving te zien heeft niemand dat gedacht. We zijn niet geheel palmloos hoor. Gelukkig hebben we ook nog een andere soort in de tuin staan. De Chamaerops humilis kan blijkbaar wel tegen de kou want die ziet er nog mooi uit. Het nadeel van deze palmsoort is dat hij veel langzamer groeit en de prijs is hoger. Maar als hij sterker is en alles overleefd dan staat dat natuurlijk niet in verhouding. Eerst proberen onze armzalige boompjes te redden. Middenin de kern bespeur ik nog groene bladeren en dat geeft hoop. We zullen zien wat die doet. 

Nu ik toch met mijn snoeischaar door de tuin loop geef ik meteen alle planten een knip en scheerbeurt. De lavendel die er erg verdroogd uit ziet knip ik tot de bodem. Geen idee of daar nog wat groens aan gaat komen. De schaar gaat verder ook in de oleanders en de grassen maar dat is een standaard klus in het voorjaar voor deze planten. Blijven alleen nog alle kale potjes over. Volgende week richting tuincentrum om tig geraniums te kopen. Klinkt misschien erg oubollig maar een geranium brengt hier het meeste waar voor je geld. Ze zijn niet duur en blijven het hele gastenseizoen bloemen dragen. Mits je natuurlijk de dooie bloempjes eruit haalt. Daar heb ik geen tijd voor maar er zijn altijd gasten die het niet kunnen laten om aan de uitgebloeide stengeltjes te plukken!

Palmen

Onze hele tuin is ingericht, overal boompjes en plantjes. En toch moeten we weer naar het tuincentrum. En waarom? Afgelopen winter was een droge winter met strak blauwe luchten en volle zon. Maar zo gauw de zon achter de berg was verdwenen werd het koud. En niet zomaar koud maar echt heeeeel koud. We zijn wel gewend om -5 graden in de nacht te hebben en zo ook onze planten. Gevoelige planten zoals de jasmijn en bananenplant overwinteren altijd al onder het afdakje want daar is elke graad onder 0 al te veel voor. De rest kan het wel hebben. En dan opeens, zonder aankondiging, zakt het kwik in de nacht van 12 op 13 februari naar -12 graden. Ja, en dat is te koud voor sommige planten. De sinaasappelboom en bananenplant begeven het, afdakje of niet. De cactus bevriest en de palmbomen sterven af. Al onze goede zorgen ten spijt, in 1 nacht leggen deze planten het loodje. Behalve deze koude nacht is er ook haast geen regen gevallen de afgelopen maanden. En zonder water kunnen sommige planten ook niet ondanks dat het winter is. De lavendel is helemaal uitgedroogd en ook in de hebe zit niet veel leven meer. We wilden wel water geven maar iedereen raadde het ons af want de wortels zullen bevriezen als het in de nacht gaat vriezen. Ja oké, daar gaan de planten dood van maar nu zijn ze ook dood maar dan van de droogte. Zit niets anders op dan weer naar het tuincentrum te gaan. Nog voordat we bij het tuincentrum arriveren zien we al uit de verte dat alle palmen in de kwekerij ook dood zijn. Rijen met honderden palmen geheel bruin geworden. Ook het gedeelte wat overdekt is ziet er troosteloos uit met al die afgestorven planten. Gelukkig staan er nog wel wat fruitbomen die er goed uitzien, ze staan allemaal net in de knop. We besluiten een paar te halen, twee pruimenbomen, één nectarine en één abrikoos. En de palmen? Ik ben bang dat we hier voorlopig geen nieuwe palmen kunnen aanschaffen.

Pompoenen

Het leek me zo leuk om met halloween een grote oranje pompoen te hebben staan. En een grote schaal met kleine verschillende pompoenen staat ook heel decoratief in de herfst en winter. Als je dit wilt moet je vroeg in het jaar beginnen. De zaadjes worden eerst in de kas ontkiemd, dit is al ergens in april. Als het kleine plantjes zijn dan kan je ze uitzetten in de volle grond. Een pompoenplant neemt aardig wat ruimte in met zijn lange slierten. Dus een flinke lap grond is wel noodzakelijk. Ik weet nog dat onze overburen in Zwijndrecht ook een keer kwistig met zaadjes van pompoenen in het rond hadden gestrooid met het gevolg dat hun hele tuin helemaal overwoekerd werd met de lange tentakels van de plant. We hebben nog lege plekken onder de olijfbomen en aangezien de olijven pas in januari worden geplukt kunnen nu daar wel de pompoenen in alle rust groeien. Heel de zomer hebben we ze verwend met een plons water maar erg veel vruchten komen er niet aan. Ergens in augustus zien de planten er erg armetierig uit, de blaadjes worden dor door de zon. De paar pompoenen die er aan zitten groeien ook niet erg hard. En tegen de tijd dat het halloween is zit er geen pompoen aan die maar enigszins de grootte heeft van een hoofd. Natuurlijk kan ik in de winkel een grote oranje kopen maar het is juist zo leuk om ze zelf te kweken. Helaas, dit jaar zijn de pompoenen mislukt op een paar kleine decoratieve na. Volgend jaar weer proberen!

Afdakje

Als je denkt dat we ooit klaar zijn met klussen dat heb je het mis. Er zijn altijd wel dingen om te doen. Sommige dingen moeten en andere dingen willen we. Zo ook een afdakje boven de woonkamerdeur. Echt noodzakelijk is het niet, maar het houdt wel de regen van de voordeur weg en we vinden het ook leuk staan. Eerst een houten frame tegen de muur bevestigen en daarna een dakje maken. Er zijn verschillende mogelijkheden om het te bedekken. Wij kiezen voor dakpannen omdat het in stijl is met de rest van de afdakjes en overkappingen. Het enige nadeel van dakpannen is dat het nogal een gewicht heeft. Eerst van die terracotta broodjes, dan een laag cement en dan nog met cement de dakpannen vastzetten. De vraag is of het houten frame zo’n gewicht wel houdt en of de schroeven waarmee dat frame aan de muur zit wel zo blijft zitten. Om het wat lichter te maken gebruiken we de terracotta broodjes niet, dat scheelt al een paar kilo. Er moet natuurlijk wel een ondergrond voor de dakpannen komen. We kopen een rol bamboe en bevestigen dat als eerste. Daarna een laag cement op de bamboe. Als dat hard is kunnen de dakpannen erop gemetseld worden. Een likje latex over het grijze cement en het afdakje is klaar. Nu maar hopen dat het toch niet te zwaar is geworden en straks naar beneden komt zeilen.

Dakgoot

Oude huizen hier hebben vaak geen dakgoot. Waarschijnlijk regende het vroeger nooit. Maar nu kan het toch behoorlijk gieten en dan is een dakgoot toch eigenlijk wel noodzakelijk. In het begin hebben we meteen een dakgoot aan het einde van het dakterras bevestigd omdat anders het terras van onze gastenkamer Adelfa daaronder een lading water krijgt. Maar verder dan die paar meter zijn we nooit gegaan. Als je een dakgoot gaat aanleggen krijg je altijd meteen de vraag: wat voor soort materiaal. De buurman raadde ons meteen kunststof af want dat trekt door de zon helemaal krom. Die van hem is al zo krom dat het water overal tussendoor lekt. Zelf vinden wij een dakgoot op een oude cortijo helemaal niet passen maar als er dan toch eentje moet komen dan eentje die niet opvalt. En dan kom je toch uit op de kleur wit. En wit is dan toch kunststof. Bij de bouwmarkt valt het ons meteen al op dat het heel slap materiaal is en dat is zeker niet bestendig tegen de enorme UV straling en hitte. En dan komen we bij een winkel terecht die degelijk materiaal aan projecten en aannemers verkoopt. De dakgoten die zij verkopen zijn van goede kwaliteit maar natuurlijk hangt daar een ander prijskaartje aan. We besluiten toch voor kwaliteit te gaan en zijn nu bezig het hele huis van dakgoten te voorzien. Achter de bijkeuken en de achterkant van het gastengedeelte is klaar. We plaatsen hier en daar ook nog een watercontainer zodat we wat van het regenwater kunnen opvangen en bewaren om de plantjes water te geven. Zo, nu nog 30 meter te gaan.

Douche

De badkamer van onze gastenkamer Olivo op de bovenste etage is later aangelegd. Er moest op de verdieping een afvoer komen voor het toilet en de douche. Direct een pijp naar beneden aanleggen is niet mogelijk want dan komt die midden in de onder gelegen comedor uit. Ze hebben daarom afvoerpijpen in een bocht van 90 graden in het enigszins verlaagde plafond van de comedor gemaakt. Plus nog dat de afvoerpijpen hier in Spanje een kleine diameter hebben zorgt ervoor dat het water van de douche niet meteen wegstroomt. Niets aan de hand als je je even afspoelt. Maar als je lang onder de douche staat dan ontstaat er een waterballet. Sommige gasten houden ervan om lekker lang onder de douche te staan en dan kunnen wij achteraf met de dweil door de kamer. Nu komt daar een einde aan want het doucheplateau wordt verlengd en er komt een hogere drempel voor. Gelukkig hebben we in de garage nog wat extra douchetegeltjes liggen. Een kwakje cement onderin, tegeltjes erop lijmen, tegeltjes voegen en klaar is de douche. Zo, nu hoeft er niet meer gedweild te worden.

Schoorsteen

Misschien een beetje raar om een schoorsteen dicht te metselen maar wij gebruiken die niet. De vorige Spaanse eigenaren kookten in de garage en daarom hebben ze daar een grote openhaard gemaakt. Wij zijn dat niet van plan. Helemaal weghalen willen we ook niet want stel je voor dat je ooit van die garage een appartement wil maken, dan zou een openhaard erin toch wel heel leuk zijn. Voorlopig blijft de garage gewoon een garage, een opslag voor allerlei spullen. Alleen die spullen willen we wel droog houden. We hebben al gemerkt dat als het regent dan slaat de wind de regen via de bovenste openingen naar beneden. Niet handig en al helemaal niet als je het openhaardhout daar wil opslaan. Nu ligt al het hout buiten met een zeiltje erover heen. Dit werkt meestal prima maar soms waait het zeil eraf of wij vergeten het goed toe te dekken en dan is het hout nat. Als we een voorraadje ook in de garage leggen dan weten we tenminste zeker dat we droog hout hebben op het moment dat onze haard aangaat of als de gasten een haardvuurtje willen. Tenslotte staat in de gasten comedor ook een houtkachel. En daarom wordt nu de schoorsteen in de garage daarboven dicht gemetseld. En mochten we daar ooit weer een vuurtje willen stoken dan zijn die steentjes er zo weer uit geslagen. 

Marokkaanse lamp

Als je door Granada loopt dan kan je er niet om heen. Al die Marokkaanse winkeltjes vol met gekleurde prullaria. Behalve dat het er leuk uitziet lijken ze ook altijd naar mij te roepen: koop mij. Ik kan het dan ook niet laten om iets te kopen. Alle keren dat ik er ben lijken vooral de lampen mij het hardst te roepen. Aangezien wij nog wel een lamp op onze patio kunnen gebruiken gaan we weer op zoek. Maar o o o, wat is het toch moeilijk om een keus te maken. Alle winkeltjes, en dat zijn er heel veel, hangen vol met verschillende lampen, de een nog mooier dan de ander. Heel slim hangen ze nergens een prijskaartje aan dus je bent altijd verplicht om het te vragen. En volgens mij bekijken ze je, schatten de inhoud van je portemonnee en noemen dan een prijs. Aangezien ik altijd bang ben dat er in het volgende winkeltje een nog leukere hangt zijn we nooit tot een koop gekomen. Nu ben ik vast beraden om niet zonder lamp naar huis te gaan. Systematisch werk ik alle winkeltje op een rij af. Overal verrek ik mijn nek en bestudeer de gekleurde lampen aan het plafond. Hier en daar vraag ik de prijs en na winkel 16 besluit ik om terug te gaan naar winkel 2. Of was het nou in winkel 3 die ene rode. Afijn, een paar uur later lopen we terug naar de auto met een grote lamp in onze handen. Hè hè, het is gelukt!

Irrigatiesysteem

Eigenlijk wilde we er niet aan. Iemand had ons verteld dat de eerste planten genoeg water krijgen maar het laatste plantje aan de slang haast niets. Weer een ander had ons verteld dat het een heel duur systeem is, zeker als je een grote tuin hebt. En daarom stonden we elke dag 2 uur met een tuinslang in onze hand de plantjes te redden van de droogte. Elke dag 2 uur! Alsof we niets anders te doen hadden. Totdat we van iemand een stukje slang met watertimer krijgen om uit te proberen. Eerst hebben we op elke helft van onze tuin een kraan aangelegd, 2 kranen dus. Zo proberen we het probleem van de laatste plant geen water op te lossen. Immers op zo´n manier zijn er minder planten aan 1 slang. Vervolgens naar de bouwmarkt om het systeem aan te schaffen. Maar als je de hele wand vol ziet hangen met allerlei dopjes, sproeiers, staafjes, druppelaars, koppelstukken, slangen, beugels dan wil je eigenlijk meteen weer omdraaien. Hoe weet je nou wat je nodig hebt? Het is een soort meccano. Na een uur alle pakjes te hebben bekeken besluiten we om een startpakket te kopen. Daarmee kunnen we de eerste 25 meter aanleggen en raken we vertrouwd met het hele systeem. Thuis aangekomen alle stukjes op de grond neer gezet en puzzelen maar. Goh, wat is dat leuk werk. Langzaam bouw je een heel bewateringssysteem. En als dan uiteindelijk water uit al die sproeiertjes en druppelaars komt dan ben je zo blij als een kind. Inmiddels zijn we nog een startpakket en wat los spul verder en daarmee hebben we de gehele buitenrand van de achtertuin gehad. Dit scheelt ons al veel werk elke dag. Maar we willen ook nog alle vakken aan de binnenkant doen. Natuurlijk blijft er nog genoeg planten over die we met de tuinslang doen zoals alle potten aan de muur en op de patio en de gehele voortuin. En de prijs? Dat valt reuze mee. Bij elkaar zo rond de 150 euro maar dan heb je het ook over 700 m2 siertuin.